Nikifor Krynicki, właściwie Epifaniusz Drowniak, urodził się w 1895 roku w Krynicy-Zdroju, a zmarł w 1968 roku. Jest uznawany za jednego z najważniejszych przedstawicieli polskiego prymitywizmu. Jego życie i twórczość są nierozerwalnie związane z Krynicy, gdzie spędził większość swojego życia.

Nikifor był Łemkiem. Dorastał w skrajnej biedzie. Jego ojciec był nieznany, a matka zmarła, gdy był jeszcze dzieckiem. W trudnych warunkach życiowych znalazł schronienie w cerkwi, gdzie zaczął malować.  Stało się to jego pasją i sposobem na przetrwanie.

Swoje pierwsze prace zaczął tworzyć przed 1917 rokiem. Malował na różnych materiałach. Jego styl charakteryzował się prostotą i autentycznością, a tematyka obejmowała pejzaże miejskie oraz architekturę, często z cerkwią w tle. Nikifor był artystą bardzo płodnym, wedle niektórych szacunków stworzył ponad 40000 dzieł, w tym akwareli i gwaszy.

Malowanie było jego pasją i zajęciem, któremu oddawał się z oddaniem. Przez wiele godzin, niemal codziennie, przesiadywał w publicznych miejscach Krynicy z rozstawionym malarskim warsztatem.

Nikifor był samoukiem, ale jego talent malarski został doceniony zarówno w kraju, jak i za granicą. Przez całe życie borykał się z ogromnymi ograniczeniami- miał trudności z mówieniem.

Pierwsze uznanie przyszedł po II wojnie światowej, kiedy jego prace zaczęły być dostrzegane przez krytyków i kolekcjonerów. W 1947 roku został odkryty na nowo przez Eleonorę i Andrzeja Banachów, co zapoczątkowało jego karierę artystyczną. Bardzo ważnym momentem w biografii tego artysty była wystawa w warszawskiej Zachęcie. To wtedy jego twórczość odkrył m.in. Edward Dwurnik, zapoczatkowując czas dużej fascynacji sztuką niewykształconego, samorodnego twórcy.

Malarstwo Nikifora było bardzo cenione na oryginalność, szlachetną prostotę, ale przede wszystkim- niezwykle wyszukaną i piękną paletę barwną.

Nikifor Krynicki pozostawił po sobie niezwykłe dziedzictwo artystyczne. Jego prace były wystawiane w wielu miejscach na świecie. Dzieła Nikifora  oraz pamiątki związane z jego życiem gromadzi Muzeum Nikifora w Krynicy Zdroju.

MUZEUM NIKIFORA

W zabytkowej drewnianej willi „Romanówka” w Krynuicy Zdroju mieści się Muzeum Nikifora będące Oddziałem Muzeum Ziemi Sądeckiej.
W kolekcji muzeum znajdują się obrazy Nikifora pochodzące z wszystkich okresów jego twórczości.
Są to akwarele, gwasze, jak i rysunki. Obejmują różnorodną tematykę. Zobaczyć tu można m.in. pejzaże z charaktertsycznymi cebilowymi dachami cerkwiami i wieżami kościołów. Ważną częśc stanowią motywy krynickich budynków, charajterystyczne dworce, czy intrygujące  „fabryki dolarów”. Obok nich pojawiają się także portrety- m.in świętych.
Muzeum posiada unikalne dzieła, takie jak „Autoportret potrójny” oraz „Uzdrowienie chorej”, które pochodzą z czasów I wojny światowej1.
Ekspozycja obejmuje także prace z lat 20. i 30. XX wieku, w tym sceny przedstawiające życie codzienne, architekturę oraz fantastyczne wizje.
Bardzo interesujące są też pamiątki po Nikiforze, świadczące o jego życiu i spasji. Wśród tych osobistych pamiątek są m.in. skrzynie na farby, opakowania po papierosach, na których malował, oraz inne materiały do pracy artystycznej. Ekspozycja zawiera również listy proszalne i modlitewniki, które były częścią życia artysty, a także fotografie wykonane przez jego opiekuna, Mariana Włosińskiego.

NIKIFOR KRYNICKI I EDWARD DWURNIK

Twórczość Nikifora zobaczona w 1965 roku zrobiła ogromne wrażenie na ówczesnym studencie warszawskiej Akademii Sztuk Pięknych, Edwardzie Dwurniku. Pod jej wrażeniem zwrócił się niemal całkowicie ku twórczości wybitnego samouka. Jak mówił Dwurnik: „Nigdy nie przeżyłem większych emocji od tych, które wzbudziły we mnie jego obrazy oglądane na żywo. Pierwszy raz zobaczyłem je (…) w 1965 roku. (…) Próbowałem wtedy rysować architekturę, ale dopiero jak zobaczyłem tę wystawę, wiedziałem od razu, jak trzeba to robić. (…) Był skończonym malarzem, wspaniałym, głębokim, podchodził do malowania jak mistrzowie renesansu, klasycznie uczciwie. (…) Wszystko, co malował, jest zobaczone. A potem to zobaczone tasowało się w jego pamięci, wyobraźni, swobodnie. On wyzwalał się wspaniale z przymusu rzeczywistości i kreował obraz, świat, własną ich strukturę. Opowiadał siebie, malował swój kosmos„.

O TWÓRCZOŚCI NIKIFORA KRYNICKIEGO

Twórczość niewielu artystów ludowych przebiła się oficjalnego obiegu artystycznego.
A przecież jak rzadko kiedy ich prace są sztuką czystą, prawdziwą, dosłownie i w przenośni zwaną naiwną.
Przypadek Nikifora jest szczególny.
Łemkowskie pochodze, nieznany ojciec, analfabetyzm, wada wymowy i częściowa głuchota… To wszystko skazywało Nikifora na wewnętrzną banicję. To wszystko jednak, zamykając go na kontakt ze światem, otwierało na sztukę postrzeganą jako codzienna, pełna łagodnej pasji, uporczywa praca malarska.
Nikifor malował na fragmentach kartonów, skrawkach papieru , okładkach zeszytów. Niedbałość warsztatowa- tak należałoby opisywać prace Nikifora, gdyby powstały ręką profesjonalnego artysty. Ale ich twórcą był niepotrafiący składnie mówić dziwak znany z krynickich promenad.
To właśnie malarze profesjonalni, ci którzy zazwyczaj zazdrośnie strzegą miejsca na parnasie sztuki dostrzegli i odkryli Nikifora, doceniając jego dziecięcą swobodę kompozycyjną, własny język, a przede wszystkim niezwykłe wyczucie kolorystyczne.
Został zauważony przez twórców z kręgu Ecole de Paris.
Potem przyszła sława, wobec której Nikifor zachował stosowny dla swojego charakteru niefrasobliwy dystans. Wystawy w Warszawie, w Paryżu (u samej Diny Vierny, muzy Maillola), w Liege i w Brukseli nic nie zmieniły w jego postrzeganiu świata.
Najważniejszym niezmiennie dla niego miejscem pozostał ujęty w majestat wzgórz pejzaż Krynicy.
Justyna Napiórkowska, 2010

WYBRANE PRACE

PRACE W ZBIORACH

Prace Nikifora znajdują się m.in w MuzeumOkręgowym Ziemi Sądeckiej.

W przypadku zainteresowania pracami Nikifora, prosimy o kontakt emailowy.

Nikifor Krynicki, właściwie Epifaniusz Drowniak, urodził się w 1895 roku w Krynicy-Zdroju, a zmarł w 1968 roku. Jest uznawany za jednego z najważniejszych przedstawicieli polskiego prymitywizmu. Jego życie i twórczość są nierozerwalnie związane z Krynicy, gdzie spędził większość swojego życia.

Nikifor był Łemkiem. Dorastał w skrajnej biedzie. Jego ojciec był nieznany, a matka zmarła, gdy był jeszcze dzieckiem. W trudnych warunkach życiowych znalazł schronienie w cerkwi, gdzie zaczął malować.  Stało się to jego pasją i sposobem na przetrwanie.

Swoje pierwsze prace zaczął tworzyć przed 1917 rokiem. Malował na różnych materiałach. Jego styl charakteryzował się prostotą i autentycznością, a tematyka obejmowała pejzaże miejskie oraz architekturę, często z cerkwią w tle. Nikifor był artystą bardzo płodnym, wedle niektórych szacunków stworzył ponad 40000 dzieł, w tym akwareli i gwaszy.

Malowanie było jego pasją i zajęciem, któremu oddawał się z oddaniem. Przez wiele godzin, niemal codziennie, przesiadywał w publicznych miejscach Krynicy z rozstawionym malarskim warsztatem.

Nikifor był samoukiem, ale jego talent malarski został doceniony zarówno w kraju, jak i za granicą. Przez całe życie borykał się z ogromnymi ograniczeniami- miał trudności z mówieniem.

Pierwsze uznanie przyszedł po II wojnie światowej, kiedy jego prace zaczęły być dostrzegane przez krytyków i kolekcjonerów. W 1947 roku został odkryty na nowo przez Eleonorę i Andrzeja Banachów, co zapoczątkowało jego karierę artystyczną. Bardzo ważnym momentem w biografii tego artysty była wystawa w warszawskiej Zachęcie. To wtedy jego twórczość odkrył m.in. Edward Dwurnik, zapoczatkowując czas dużej fascynacji sztuką niewykształconego, samorodnego twórcy.

Malarstwo Nikifora było bardzo cenione na oryginalność, szlachetną prostotę, ale przede wszystkim- niezwykle wyszukaną i piękną paletę barwną.

Nikifor Krynicki pozostawił po sobie niezwykłe dziedzictwo artystyczne. Jego prace były wystawiane w wielu miejscach na świecie. Dzieła Nikifora  oraz pamiątki związane z jego życiem gromadzi Muzeum Nikifora w Krynicy Zdroju.

MUZEUM NIKIFORA

W zabytkowej drewnianej willi „Romanówka” w Krynuicy Zdroju mieści się Muzeum Nikifora będące Oddziałem Muzeum Ziemi Sądeckiej.
W kolekcji muzeum znajdują się obrazy Nikifora pochodzące z wszystkich okresów jego twórczości.
Są to akwarele, gwasze, jak i rysunki. Obejmują różnorodną tematykę. Zobaczyć tu można m.in. pejzaże z charaktertsycznymi cebilowymi dachami cerkwiami i wieżami kościołów. Ważną częśc stanowią motywy krynickich budynków, charajterystyczne dworce, czy intrygujące  „fabryki dolarów”. Obok nich pojawiają się także portrety- m.in świętych.
Muzeum posiada unikalne dzieła, takie jak „Autoportret potrójny” oraz „Uzdrowienie chorej”, które pochodzą z czasów I wojny światowej1.
Ekspozycja obejmuje także prace z lat 20. i 30. XX wieku, w tym sceny przedstawiające życie codzienne, architekturę oraz fantastyczne wizje.
Bardzo interesujące są też pamiątki po Nikiforze, świadczące o jego życiu i spasji. Wśród tych osobistych pamiątek są m.in. skrzynie na farby, opakowania po papierosach, na których malował, oraz inne materiały do pracy artystycznej. Ekspozycja zawiera również listy proszalne i modlitewniki, które były częścią życia artysty, a także fotografie wykonane przez jego opiekuna, Mariana Włosińskiego.

NIKIFOR KRYNICKI I EDWARD DWURNIK

Twórczość Nikifora zobaczona w 1965 roku zrobiła ogromne wrażenie na ówczesnym studencie warszawskiej Akademii Sztuk Pięknych, Edwardzie Dwurniku. Pod jej wrażeniem zwrócił się niemal całkowicie ku twórczości wybitnego samouka. Jak mówił Dwurnik: „Nigdy nie przeżyłem większych emocji od tych, które wzbudziły we mnie jego obrazy oglądane na żywo. Pierwszy raz zobaczyłem je (…) w 1965 roku. (…) Próbowałem wtedy rysować architekturę, ale dopiero jak zobaczyłem tę wystawę, wiedziałem od razu, jak trzeba to robić. (…) Był skończonym malarzem, wspaniałym, głębokim, podchodził do malowania jak mistrzowie renesansu, klasycznie uczciwie. (…) Wszystko, co malował, jest zobaczone. A potem to zobaczone tasowało się w jego pamięci, wyobraźni, swobodnie. On wyzwalał się wspaniale z przymusu rzeczywistości i kreował obraz, świat, własną ich strukturę. Opowiadał siebie, malował swój kosmos„.

O TWÓRCZOŚCI NIKIFORA KRYNICKIEGO

Twórczość niewielu artystów ludowych przebiła się oficjalnego obiegu artystycznego.
A przecież jak rzadko kiedy ich prace są sztuką czystą, prawdziwą, dosłownie i w przenośni zwaną naiwną.
Przypadek Nikifora jest szczególny.
Łemkowskie pochodze, nieznany ojciec, analfabetyzm, wada wymowy i częściowa głuchota… To wszystko skazywało Nikifora na wewnętrzną banicję. To wszystko jednak, zamykając go na kontakt ze światem, otwierało na sztukę postrzeganą jako codzienna, pełna łagodnej pasji, uporczywa praca malarska.
Nikifor malował na fragmentach kartonów, skrawkach papieru , okładkach zeszytów. Niedbałość warsztatowa- tak należałoby opisywać prace Nikifora, gdyby powstały ręką profesjonalnego artysty. Ale ich twórcą był niepotrafiący składnie mówić dziwak znany z krynickich promenad.
To właśnie malarze profesjonalni, ci którzy zazwyczaj zazdrośnie strzegą miejsca na parnasie sztuki dostrzegli i odkryli Nikifora, doceniając jego dziecięcą swobodę kompozycyjną, własny język, a przede wszystkim niezwykłe wyczucie kolorystyczne.
Został zauważony przez twórców z kręgu Ecole de Paris.
Potem przyszła sława, wobec której Nikifor zachował stosowny dla swojego charakteru niefrasobliwy dystans. Wystawy w Warszawie, w Paryżu (u samej Diny Vierny, muzy Maillola), w Liege i w Brukseli nic nie zmieniły w jego postrzeganiu świata.
Najważniejszym niezmiennie dla niego miejscem pozostał ujęty w majestat wzgórz pejzaż Krynicy.
Justyna Napiórkowska, 2010

WYBRANE PRACE

PRACE W ZBIORACH

Prace Nikifora znajdują się m.in w Muzeum Okręgowym Ziemi Sądeckiej.

W przypadku zainteresowania pracami Nikifora, prosimy o kontakt emailowy.

Posiadasz na sprzedaż pracę tego artysty? Skontaktuj się z nami!

Kliknij lub przyciągnij
Kliknij lub przyciągnij

Podziel się!