W Muzeum Narodowym w Warszawie trwa wystawa Czarny karnawał zestawiająca twórczość dwóch artystów przełomu XIX i XX wieku: Belga Jamesa Ensora i Polaka Witolda Wojtkiewicza. Ekspozycja, oparta na polsko-belgijskiej współpracy, prezentuje niemal 200 dzieł – obrazy, rysunki, grafiki – plus marionetki, maski i stroje karnawałowe. Koncept „czarnego karnawału” symbolizuje świat pełne dystansu spojrzenie na świat i rzeczywistość. To dekadencka opowieść czerpiąca z instrumentarium  groteski i ironii. Ekspozycja stawia sobie ambitny cel zestawienia kultury Młodej Belgii i Młodej Polski.​

James Ensor

James Ensor (1860–1949), belgijski malarz i grafik z Ostendy, mistrz groteski i satyry, czerpał z flandryjskiego karnawału, ludowego teatru jarmarcznego oraz tradycji niderlandzkiej o rubasznym humorze i moralizatorstwie. Jego prace pełne masek, parad i deformacji postaci krytykują obłudę społeczeństwa, erotyki i śmierci, zdominowane ostrymi barwami i fantazją. Ensor, związany z modernistyczną Młodą Belgią, zyskał uznanie dopiero po śmierci, wpływając na surrealizm i ekspresjonizm.​

Witold Wojtkiewicz

Witold Wojtkiewicz (1879–1905) to zmarły niezwykle młodo polski symbolista i prekursor ekspresjonizmu z kręgu Młodej Polski. Tworzył liryczne, somnambuliczne wizje baśniowe, kabaretowe związane  z Zielonym Balonikiem i tradycjami krakowskiej szopki. Niezwykle znane są melancholijne sceny dziecięcych procesji- przypominające dziecięcą krucjatę sceny pełne niepokoju i ukrytych znaczeń.

Krótka kariera artysty, przerwana gruźlicą w wieku 26 lat, zaowocowała pracami pełnymi ironii, groteski, ale i erotyki, wyróżniającymi się psychologiczną głębią.

W dialogu sztuka Ensora i Wojtkiewicza zyskuje nowe odczytanie. Nas natomiast zainspirowała do prezentacji dzieł trójki współczesnych artystów: Leszka Rózgi ( 1924-2015), Franciszka Bunscha (1926-2025) oraz Moniki Rossy.  ​