Władysław Jackiewicz

WŁADYSŁAW JACKIEWICZ (1924 -2016)

Władysław Jackiewicz należał do klasyków sztuki polskiej. Urodził się w 1924roku w Podbrodziu pod Wilnem. Studiował w Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych w Gdańsku w pracowni prof. Artura Nachta-Samborskiego. Twórczość Artura Nachta-Samborskiego miała duże znaczenie dla ukształtowania jego postawy twórczej. Po ukończeniu studiów był współtwórcą Grupy Gdańskiej. W latach 1965-1981 pracował w macierzystej uczelni jako profesor i rektor.
Władysław Jackiewicz był laureatem Nagrody im. Kazimierza Ostrowskiego przyznanej w 2007 roku. Dorobek artysty obejmuje kilkadziesiąt wystaw indywidualnych w prestiżowych galeriach i muzeach.
Jednym z najważniejszych wydarzeń o międzynarodowym znaczeniu była wystawa w ramach XLII Biennale w Wenecji.

WŁADYSŁAW JACKIEWICZ (1924 -2016)

Władysław Jackiewicz należał do klasyków sztuki polskiej. Urodził się w 1924roku w Podbrodziu pod Wilnem. Studiował w Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych w Gdańsku w pracowni prof. Artura Nachta-Samborskiego. Twórczość Artura Nachta-Samborskiego miała duże znaczenie dla ukształtowania jego postawy twórczej. Po ukończeniu studiów był współtwórcą Grupy Gdańskiej. W latach 1965-1981 pracował w macierzystej uczelni jako profesor i rektor.
Władysław Jackiewicz był laureatem Nagrody im. Kazimierza Ostrowskiego przyznanej w 2007 roku. Dorobek artysty obejmuje kilkadziesiąt wystaw indywidualnych w prestiżowych galeriach i muzeach.
Jednym z najważniejszych wydarzeń o międzynarodowym znaczeniu była wystawa w ramach XLII Biennale w Wenecji.

Głównym tematem w twórczości profesora Władysława Jackiewicza jest motyw ciała. Jak zauważa sam autor, nagość była odwiecznym tematem dla malarzy. Cielesność u Cranacha jest inna niż u Tycjana. Inaczej akty malował Modigliani, inaczej Schiele. Ale ta uporczywość z jaką artyści wszechczasów powracają do tematu nagości, ciała, aktu sugeruje wieloznaczność tego motywu. Tajemnica cielesności trwa. Także w twórczości Władysława Jackiewicza, który pierwszy obraz z cyklu „Ciało” namalował w 1973 roku.

W swoich obrazach Władysław Jackiewicz odchodzi od „uwikłań ciała”. Ta wytworna wersja nagości paradoksalnie przestaje być bytem materialnym. To cielesność, która tak naprawdę plasuje się na granicy spraw ciała i ducha.

Szczególny mariaż rozgrywa się też w sferze formy – między figuracją a abstrakcją. To cielesność postrzegana za pomocą zmysłów, pokazana subtelnym i wyszukanym językiem malarskim. Jest wieczna. Ponadczasowa. Niedopowiedziana. Jawi się jako temat uniwersalny, w stałym artystycznym repertuarze, od antyku po współczesność.

Głównym tematem w twórczości profesora Władysława Jackiewicza jest motyw ciała. Jak zauważa sam autor, nagość była odwiecznym tematem dla malarzy. Cielesność u Cranacha jest inna niż u Tycjana. Inaczej akty malował Modigliani, inaczej Schiele. Ale ta uporczywość z jaką artyści wszechczasów powracają do tematu nagości, ciała, aktu sugeruje wieloznaczność tego motywu. Tajemnica cielesności trwa. Także w twórczości Władysława Jackiewicza, który pierwszy obraz z cyklu „Ciało” namalował w 1973 roku.

W swoich obrazach Władysław Jackiewicz odchodzi od „uwikłań ciała”. Ta wytworna wersja nagości paradoksalnie przestaje być bytem materialnym. To cielesność, która tak naprawdę plasuje się na granicy spraw ciała i ducha.

Szczególny mariaż rozgrywa się też w sferze formy – między figuracją a abstrakcją. To cielesność postrzegana za pomocą zmysłów, pokazana subtelnym i wyszukanym językiem malarskim. Jest wieczna. Ponadczasowa. Niedopowiedziana. Jawi się jako temat uniwersalny, w stałym artystycznym repertuarze, od antyku po współczesność.